Pancratiusparochie Sloten






Delen:
meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook
Volgen:
link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten volg Pancratiusparochie op Twitter volg Pancratiusparochie op Facebook

Alles op de weg IS God!

Reisverslag

gepubliceerd: zondag, 23 augustus 2015

Onze medeparochiane Bénédicte van Hasselt-Boret heeft een langkoesterde wens om de eeuwenoude pelgrimstocht “El Camino” naar Santiago de Compostella te lopen deze zomer tot vervulling gebracht.

Zij heeft de eerste etappe naar Burgos (300 km) in 12 dagen gelopen en zal de komende 2 jaar de vervolgetappes lopen. Zij schreef voor ons een per­soon­lijk en heel bijzonder verslag over haar ervaringen tijdens deze eerste etappe:

Ruim een jaar geleden, heb ik het besluit genomen dit jaar El Camino te gaan lopen. Dit is het Spaanse naam voor de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella.

Dit was al langer een wens van mij! Als Franse Katholieke ben ik opgegroeid in de traditie van deze eeuwenoude pelgrimstocht. Een vriendin had het gelopen; mijn broertje is er jaren geleden aan begonnen...

En dit jaar was het goede moment! Waarom? Dat weet ik niet precies, maar ik had het gevoel dat als ik het niet nu zou doen, ik er ook nooit aan zou beginnen...

Na bijna 6 maanden te hebben getraind, ben ik op 3 juli 2015, aan de weg begonnen. In mijn eentje! Maar eigenlijk ben ik nooit alleen geweest!In mijn verslag zal ik het bijna altijd over "WIJ" hebben. Mezelf en mijn reisgenoten. De mensen die mijn pad hebben gekruist, waar ik voor een dag, of twee of zelf 10 mee heb gelopen.

Vertrekpunt

Saint-Jean-Pied-de-Port in het Franse Baskenland. De eerste dag was afzien. We moesten de Pyreneeën oversteken met een hoogte verschil van 1.200 meter... Honderden liepen voort. Ik zag een vrouw die op slippers liep omdat haar voeten onder de blaren waren. Later hoorde ik dat ze al vanaf Lourdes aan het lopen was. Je kon ook meteen de ervaren wandelaars onderscheiden van de "amateurs", zoals ik. Maar wat me het meest van deze dag is gebleven is de prachtige natuur die ons omringde! De stilte van de bergen; de schapen en paarden op de flanken van die bergen! Het was adembenemend! En al die mensen die net waren begonnen aan hun tocht, of al weken of maanden onderweg waren.

En zo is het eigenlijk de hele 12 dagen geweest die ik heb gelopen! Een adembenemende natuur en mooie mensen, allen met hun eigen verhaal!

Albergues Parroguiales

Ik heb in herbergen geslapen, een kamer delend met 3, 10, 30 of zelf 90 mensen! De mooiste herbergen waren de "albergues parroquiales". Niet omdat ze luxueuzer waren, maar omdat we bij een kerkelijke gemeen­schap verwelkomd werden. Er was een prachtige saamhorigheid! Een gebedsmoment na het eten, een mis vóór het eten! Het diner werd samen voorbereid, er werd samen afgewassen...

De eerste avond dat ik in zo'n herberg verbleef was op de tweede dag van mijn tocht. Ik was uitgeput! Wij hadden die dag 35 km gelopen, in een bergachtige land­schap. Het was meer dan 35 graden en geen zuchtje wind... Ik heb die dag wel honderdmaal "Wees gegroet" gezongen om me op de been te helpen. En de Aartsengel Rafaël om zijn hulp gebeden... Mijn reisgenoten van die dag, Heike van Duitsland en Bas van Amsterdam, hebben mij gesteund en aangemoedigd. Zonder deze hemelse en aardse hulp, was ik, denk ik, niet op mijn bestemming gekomen... Het ergste waren de laatste 50 meter. 50 meter omhoog! Ik dacht dat ik er bij zou blijven! Al mijn krachten hadden me verlaten... Ik was aan het hyperventileren en mijn tranen aan het bedwingen... Een laatste gebed... Een laatste "Wees gegroet" hebben me boven gebracht!

De hospitaliero, Marino, heeft mijn tas boven gebracht; ik dacht dat ik niet meer kon lopen... Maar na een verfrissende, verschonende douche, heb ik gewoon de was gedraaid, opgehangen en in huis meegeholpen.

Reflectie

Na het eten, was er een "reflectie" moment, in de kerk. Het werd geleid door één van de zusters. Een jongen, Daan, begon op zijn viool te spelen... Prachtig muziek om een gebedsmoment te openen! Na een lezing en een paar gebeden, werd ons gevraagd onze ervaringen over de Camino te delen.

Een van de mooiste verhalen was die van een zuster (Japanse uit de Filipijnen) die twee jaar eerder de Weg had gelopen. Ze werd een dag gebeld door haar superieure die haar vroeg of ze "in de aanwezigheid van God" liep. Toen antwoorde ze "Ik loop niet in Zijn aanwezigheid. Ik loop IN Hem". Alles wat haar omringde, de bomen, de bloemen, de hele natuur... De mensen... Alles WAS God!

Alles op de weg IS God!

En dit is ook wat ik heb ervaren! Alles op de weg IS God! Er is zo'n een sterke communie tussen de pelgrims en de natuur, en de pelgrims onderling! Het is echt bijzonder! Onbeschrijfelijk! Mensen van over de hele wereld die sa­men­ko­men op deze weg naar Santiago de Compostella, allen met hun eigen motieven, eigen bagage... Die iets hebben te verwerken of niet... Welke reden ze ook hebben de weg te lopen, ze lopen naast elkaar, met elkaar... Niet oordelend, maar steunend... Niet voor zichzelf maar elkaar helpend! Ik heb mensen ontmoet uit Korea, Brazil, Ierland, Rusland, Canada... Die met elkaar praten, zingen, lachen, huilen...

Ik zou zo uren lang kunnen doorgaan... Maar dit is in een notendop mijn Camino: pijn, vreugde, bewondering, vriend­schap, vrede, en bovenal... DANKBAARHEID!!!

De pijn, de vreugde, de vrede...

Ik ben in Burgos gestopt, na 12 dagen en 300 km. Volgend jaar ga ik verder en ik zal over twee jaar Santiago de Compostella bereiken. Ik kijk ernaar uit! En tot die tijd is l'Esperito del Camino nog steeds in mijn hart! Ik volg degenen die dit jaar verder zijn gelopen. Op het moment dat ik dit stukje schrijf, zijn sommige van mijn reisgenoten, van mijn vrienden, maar 3 dagen verwijderd van hun doel. Ik benijd ze voor de mooie momenten die ze nog beleven en ben ze dankbaar dat ze die met mij delen. Aan de andere kant, ik weet dat ik volgend jaar op dezelfde Weg zal lopen... Dat ik zal voelen wat ze nu voelen... De pijn, de vreugde, de vrede... De communie!

Dit pad bewandelen we allemaal!

Op de Weg, ben je één met de schepping! Je loopt in God! En ik ben Hem eeuwig dankbaar dat ik dit gevoel heb mogen ervaren!

Maar als je nou de Camino loopt of niet... Dit pad bewandelen we allemaal! Wij lopen allemaal in God! En deze gedachte wil ik vasthouden en met jullie delen!

BUEN CAMINO!

Fotoserie

Klik op een foto voor een uitvergroting.