Pancratiusparochie Sloten






link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook

Pinksteren 2017 - Geloven in de toekomst

door Pastor Dominiek Deraeve, sdb

gepubliceerd: vrijdag, 26 mei 2017

Lieve mensen,

Op het ogenblik dat ik dit schrijf ben ik in Rome. Hier zijn we samen met de provinciale besturen van de Salesianen van Don Bosco uit West-Europa (Groot-Brittannië, Ierland, Duitsland, Oostenrijk, Malta, Frankrijk, België en Nederland) en het wereld­bestuur. De gespreksonderwerpen gaan hoofdzakelijk over de uitdagingen in de toekomst. Waar staan we en waar willen we heen?

Het zal je niet verwonderen dat het ook hier deels gaat over herstructureringen. Hoe gaan we om met de vermindering van aantal salesianen, dat de meesten ouder worden? Hoe moeten we in de toekomst de werken uitbouwen om aan onze hoofdopdracht, de zorg voor de jongeren, te realiseren? Een hele tijd hebben we besteed aan het zoeken naar criteria om na te gaan welke werken echt salesiaans zijn en welke niet. Er worden hier zeker geen beslissingen genomen over concrete huizen (kloosters). Dat is een zaak van de plaatselijke besturen. Wat me vooral opvalt is dat men niet kijkt naar de cijfers op zich, maar dat men zoekt naar wegen om onze spiri­tua­li­teit op een levendige manier te beleven. Er wordt gekeken naar de toekomst en vooral: er wordt geloofd dat er nog toekomst is!

Ik moet bij deze vergaderingen dikwijls denken aan onze parochies en – in iets ruimer verband – aan ons bisdom… Ook in onze regio is er de noodzaak om te reorganiseren. Reeds jaren geleden zijn hiertoe ingrijpende beslissingen genomen. Deze zullen – hoe pijnlijk en jammer ook – niet kunnen genegeerd worden. Je kan hier echter op twee manieren naar kijken: vooruit en achterom. Als je achterom kijkt, dan kijk je naar het gemis, naar wat verloren gaat, naar wat niet meer kan. Het is nodig om achterom te kijken. Het zou fout zijn te ontkennen wat er allemaal gebeurd is: de mooie en goede dingen, wat ons hart vreugde gebracht heeft, waarvan we hebben kunnen leven. Laten we daar op de eerste plaats dankbaar om zijn. En zeker, het doet pijn om los te laten. We mogen die pijn niet wegmoffelen.

Maar het is ook belangrijk om vooruit te kijken. Er is maar leven als er toekomst is. Ooit zei iemand me volgende wijsheid: ‘Mensen die niet meer dromen, zijn levend al dood.’ Daar zit veel waarheid in. Ik herinner me mijn ouders. Na een periode van ziekte en tegenslagen vertelden ze me dat ze een nieuwe vriezer hadden gekocht. De oude was niet goed meer en ze wilden nog veel groenten en zo kunnen invriezen voor de komende maanden. Het was een klein signaal, maar duidelijk genoeg om aan te geven dat ze weer vooruit keken. Een kleine droom met een grote betekenis. Misschien is het wel door deze vriezer te kopen dat ze enkele jaren aan hun leven toe­gevoegd hebben. Wie zal het zeggen?

Ook in onze regio Nieuw-West zijn er tekenen om te geloven in de toekomst en dus vooruit te blijven kijken. Op zondag 21 mei deden veertien kinderen hun eerste H. Communie. Ze komen uit bijna alle parochies van de regio. De voorbereidende catechese gebeurde niet enkel met de kinderen, maar er waren ook vier ouder­avonden die dieper ingingen op de inhoud van de eerste Communie. Het waren heel verrijkende gesprekken, waar ook ikzelf heel veel vreugde aan heb beleefd… Op vraag van een andere ouder zijn we gestart met kinder­neven­diensten. De eerste viering was een succes. Vele kinderen hebben hieraan deelgenomen. Een kans voor de ouders om op een rustige manier zelf te genieten van de viering in de kerk. Dit zijn maar twee initiatieven die ik vermeld, maar de reële lijst is nog veel langer.

Wat ik wil vertellen is dit: ondanks vele negatieve gebeur­te­nissen die de indruk wekken van een ‘nakend einde’ mogen we ook nieuwe licht­punten zien die een ‘nieuwe geboorte’ inluiden. Waar wil jij naar kijken? Mijn keuze is snel gemaakt: ik wil geloven in deze nieuwe geboorte, want ik geloof dat God, die met de verrijzenis van Christus de Kerk heeft doen geboren worden, haar altijd zal in stand houden. Al tweeduizend jaar kent deze Kerk hoogte- en diepte­punten, maar nooit is ze helemaal verdwenen, telkens opnieuw is ze – na een periode van achteruitgang en verval – opgestaan. Dat is de reden waarom christenen verrijzenismensen zijn: omdat we blijven geloven in een toekomst, ook voor de Kerk.

Het mag dan niet de toekomst zijn die wij ons dromen, het is vooral de toekomst die God in zijn voorzienigheid bereidt. Omdat God zelf Liefde is, mogen we erop vertrouwen dat de toekomst die Hij bouwt garantie is van zijn Liefde voor elke mens.

Lieve mensen, het is bijna Pinksteren. Laten we, vervuld van de H. Geest geloven in de toekomst die God geeft.

Zalig pinksterfeest!

Pastor Dominiek Deraeve, sdb