Pancratiusparochie Sloten






Delen:
meld deze pagina op Twitter meld deze pagina op Facebook
Volgen:
link naar de RSS Feed van de laatste nieuwsberichten volg Pancratiusparochie op Twitter volg Pancratiusparochie op Facebook

Sterven doe je elke dag

door Pastor Dominiek Deraeve, sdb

gepubliceerd: zondag, 28 oktober 2018

Er rust in onze maat­schappij een taboe op de dood. Alles wat met de dood te maken heeft wordt weggemoffeld. De dood is het absolute einde. Daarna is alles gedaan, er is niets meer. Mensen willen niet met de dood geconfronteerd worden. Een mens is immers gemaakt om te leven. De dood is een grote spelbreker. Als iemands leven naar het einde loopt, dan maak je er maar zo snel mogelijk een einde aan.

Levensverkortende handelingen worden zo aanvaardbaar voorgesteld. Maar, als de dood dan toch in je leven aanwezig komt doordat iemand uit je kring komt te overlijden, dan voel je je machteloos en misschien zelfs radeloos.

Toch is het leven zelf verankerd aan de dood. Het leven bestaat voortdurend uit tegengestelde polen. Je weet maar wat gezondheid waard is als je ziek bent geweest; je kan maar gelukkig zijn als je weet wat ongelukkig zijn betekent .

Zo is het ook met rijkdom en armoede, regen en zonneschijn, enzovoort ...

Een mens kan maar echt leven als hij ook kan sterven. En, sterven doe je elke dag. Elke dag ervaar je dat het leven niet is zoals jij het zelf zou willen. Tot in de eenvoudigste dingen moet je soms jezelf prijsgeven. Je hebt een ongelukkige val gemaakt en ineens verdwijnen alle gemaakte plannen in de prullenmand.

Je wil iets leuks gaan doen, maar dan ineens belt je dochter op of je niet even op de kinderen wil passen, want een van hen is ziek en ze moet ermee naar de dokter. Voorbeelden te over waarbij je steeds eigen dromen opzij moet zetten en daardoor een stuk sterft aan jezelf.

Dit sterven aan jezelf maak je nog het sterkste mee wanneer je geliefde echtgenoot of echtgenote overlijdt. Je sterft ook zelf.

Deze novembermaand confronteert ons telkens opnieuw met onze eigen sterfelijkheid. Zelfs de natuur dwingt ons hiertoe. Alles lijkt dood te gaan. Het is dan ook niet verwonderlijk dat we in deze dagen in onze Kerk onze doden herdenken. We brengen ze weer tot leven in onze herinneringen. Ze worden terug een stuk deel van ons leven.

Op die manier zijn ze voor ons een brug tussen leven en dood, kunnen we ervaren dat ze niet echt dood zijn, maar doorleven in onze gedachten en in ons hart. Als christenen worden we daarenboven uitgenodigd te geloven dat ze leven bij God, dat ze het volle leven van Hem ontvangen hebben. Als we voor onze doden bidden, bidden we ook voor onszelf: dat we meer en meer mogen geloven dat ook wij ooit eens bij Hem thuis mogen komen.

Pastor Dominiek Deraeve sdb